Odpowiedz brzmi – to zależy od decyzji Sądu.
Osoba „zasiadująca” nieruchomość standardowo, w sprawie o wydanie nieruchomości, podnosi zarzut zasiedzenia i wnosi o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania o zasiedzenie.
W przypadku stwierdzenia zasiedzenia powództwo o wydanie nieruchomości podlegałoby oddaleniu ponieważ roszczenie windykacyjne przewidziane w art. 222 §1 k.c., dochodzone w niniejszym postępowaniu, jest roszczeniem właściciela o wydanie rzeczy.
Zgodnie z art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania cywilnego, a o zależności takiej można mówić wówczas, gdy treść orzeczenia sądu rozpoznającego inną sprawę cywilną będzie stanowić konieczny element podstawy rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnego danej sprawy cywilnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2000 r., I CKN 309/00).
Zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. ma jednak charakter fakultatywny i wymaga rozważenia przez Sąd wszystkich okoliczności sprawy pod kątem celowości takiego rozstrzygnięcia (wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 2002 r., II CKN 826/00; postanowienie Sądu Najwyższego z 14 września 1967 r., I PZ 52/67).
Za zawieszeniem postępowania o wydanie przemawia argument, że równoległe prowadzenie dwóch postępowań, których przedmiotem byłaby ta sama kwestia zasiedzenia tej samej nieruchomości przez te same osoby, jest niecelowe ze względów ekonomii procesowej i prowadziłoby do zbędnego powielenia czynności dowodowych stron, zwłaszcza gdy w postępowaniu o zasiedzenie materiał dowodowy oraz zakres wniosków dowodowych jest bardzo obszerny.
Ponadto, wydanie orzeczenia nakazującego wydanie nieruchomości przed prawomocnym zakończeniem postępowania o zasiedzenie rodziłoby ryzyko wydania rozstrzygnięcia na rzecz podmiotu, który mógłby okazać się pozbawiony statusu właściciela (legitymacji czynnej).
Należy jednak wskazać, że istnieje orzecznictwo dopuszczające możliwość badania nabycia własności przez zasiedzenie jako przesłanki innego rozstrzygnięcia, bez konieczności prowadzenia odrębnego postępowania w trybie art. 609 i 610 k.p.c. (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 10 lutego 1951 r., LC. Prez. 741/50; uchwała Sądu Najwyższego z 20 marca 1969 r., III CZP 11/69; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 21 października 1994 r., III CZP 132/94),
Wybór między samodzielnym badaniem przesłanki zasiedzenia w postępowaniu o wydanie a oczekiwaniem na prawomocne rozstrzygnięcie toczącego się już postępowania o zasiedzenie tej samej nieruchomości, pozostaje w ramach dyskrecjonalnej oceny sądu rozpatrującego pozew o wydanie nieruchomości, dokonywanej z uwzględnieniem konkretnych okoliczności sprawy – w tym stopnia skomplikowania materiału dowodowego.
zdjęcie: www.freepik.com
